Rumble in the jungle

G'day again,

Alweer een bericht? Jep, alweer. We snappen dat het heel vervelend voor jullie is om weer te lezen, maar met de outback en het Red Centre voor de boeg, zal er de komende week weinig nieuws van ons komen.

We zitten nu in Cairns, een leuk stadje in het Noord-Oosten. Onze auto staat bij de garage. Niet schrikken, het is maar een onderhoudsbeurt. De olie wordt even ververst en dan kunnen we weer over de highway blazen.

Meteen na het laatste bericht begon het te regenen. Gelukkig blijkt het natte seizoen nog niet te zijn begonnen, want de afgelopen dagen hebben we de zonnebrand weer kunnen gebruiken.

De kale vlaktes zijn ingeruild voor de Wet Tropics, waar bananen groeien in plaats van suikerriet. In de bush bush is het prettig zwemmen in swimholes en rockpools tussen de watervallen. Je zwemt er nooit alleen, want er is altijd wel een Goanna (hagedis) of bushturkey in de buurt.

We bekijken ook de hoogste waterval van het zuidelijk halfrond, de Wallaman Falls. En zo'n 270 meter is inderdaad best een eindje. Onderweg zoeken we de Cassowary, een vreemde emu-variant. Helaas vinden we alleen een kudden half wilde koeien en een zeldzame muskusratkangoeroe op ons pad.

Van de bergjes rijden we naar Mission Beach. Het goud-gele strand omringt met palmen is zo'n typisch TV-strand. Niet echt onplezierig om even bij te komen dus. Vanwege stingers is zwemmen in deze gebieden echter verboden.

Van het strand af slingeren we weer wat dieper de regenwouden in naar Paronella Park. In de jaren '30 heeft een Sjanjaard daar een kasteeltje en park aangelegd met z'n laatste penny's. Nu is het door overstromingen en een orkaan nog maar een ruine met veel mos. Maar het verhaal is leuk en eigenlijk is het er best romantisch. Zeker als 's nachts de bouwval is verlicht.

We zijn nu over de helft van onze tocht en we doen redelijk ons best om als een Aussie door het leven te gaan. Zo werpen we wel eens een boomerang (en natuurlijk raakt ie ook onze eigen auto) en bakken we kangoeroevlees op de barbie (BBQ). Helaas smaakt het vetarme, proteinerijke vlees het zelfde als een levend beest ruikt.

Juud en Teun zouden Juud en Teun niet zijn, als er niet iets kapot zou gaan. Dat keer lijkt tent nummer 3 ons in de steek te laten. De buitenrits heeft het begeven. Hopelijk blijft het de komende 2 maanden droog, want dan is er niks aan de hand. Anders moeten we misschien een 4e tent op de kop gaan tikken.

Tot de volgende keer,

Groetjes Juud en Teun